Julio Romero de Torres

Portret

Makowski, dzieci i poeci

„Kwiaty i artyści mają podobne dusze”.  (Nie żebym się z tym zgadzała, ale ładne...)

Tadeusz Makowski :Kwiaty przed chatą", 1911.

Octavio Paz Poezje

Octavio Paz by Arturo Espinosa

Moje ulubione wiersze Paza

Tu kilka fragmentów moich ulubionych wierszy meksykańskiego poety - Octavio Paza. Wiersze pochodzą z dwóch wydanych w Polsce zbiorów:

"Wciąż te same widzenia" w wyborze i przekładzie Krystyny Rodowskiej,

"Wokół kamienia słońca" w wyborze i tłumaczeniu Carlosa Marrodana.

Jurij Andruchowycz, "Perwersja"

Credit Line: Giovanni Orlando

  Postkarnawałowy karnawał

To było ciężkie przeżycie. O mały włos nie odłożyłam książki już przy czytaniu pierwszej części, zwanej „notą wydawcy” – poziom absurdu przekroczył moją zdolność przyswajalności. Tym bardziej, że w przeciwieństwie do Andruchowycza nie jestem ani wielką wielbicielką Bułhakowa, którego czytałam tylko „Mistrza i Małgorzatę” –
fakt, dwa czy trzy razy, ale całe wieki temu. Z lektur nieco bliższych czasowo nasuwali mi się natomiast „Dzicy detektywi” Roberto Bõlano i to wcale nie jeden raz. Może to charakterystyczne dla prozy „postkarnawałowej”? Nie wiem.

Mam nadzieję, że czas wielkich narracji jednak nie minął i że karnawał będzie trwać, bo inaczej się skończy. Co się skończy? Wielka literatura? Sztuka? Miłość? Czas? Ludzkość? Świat? Wszystko na raz? Oby nie.

Martin Scorsese "Hugo"

Credit Line: Filmweb

Produkcja: USA

Reżyseria: Martin Scorsese

Scenariusz: John Logan

Muzyka: Howard Shore

W pogoni za marzeniami

Czas, szczególnie pomiędzy świętami i Nowym Rokiem spowalnia, staje się rozciągliwy i jakby nierzeczywisty. Pozornie się zatrzymuje by potem jednym szybkim kliknięciem przeskoczyć na drugą stronę, przesunąć granicę i postawić zdumionego człowieka przed faktem, że to już... Pora wybitnie nie sprzyjająca myśleniu... I tak na dobrą sprawę cały ten okres spędziłam oglądając filmy; różne, różniste, typową filmową "sieczkę" nie wymagającą uruchamiania szarych komórek, potrzebującą wyłącznie oczu, a niekiedy nawet nie. Jednak jeden film został mi w pamięci, mianowicie "Hugo" Martina Scorsese. Zupełnie zresztą nietypowy dla tego reżysera. 

Nie mam pojęcia dlaczego w polskim kinie film ten nosi tytuł "Hugo i jego wynalazek", bo Hugo niczego nie wynalazł. To jednak nie pierwszy raz kiedy polski dystrybutor zadziwia mnie nadanym przez siebie tytułem.

Apulejusz, "Metamorfozy albo Złoty osioł"

Antonio Canova (1757–1822)

Psyche budzona przez pocałunek Kupidyna (1787)

Amor i Psyche

Nie pamiętam kiedy ostatni raz miałam w ręku jakieś starożytne dzieło literackie wywodzące się z europejskiej kolebki cywilizacji. Nosiło mnie raczej po obcych lądach, bo zaglądałam do Sumeru i Akadii, do Chin i Japonii, do Persji i samo licho wie, gdzie jeszcze.  I oto, zupełnie niespodzianie, pchnięta niewielką zachętą, zanurzyłam się w baśniowym świecie stworzonym przez Apulejusza; z uwagą śledziłam przygody pewnego ciekawskiego młodzieńca, który folgując swemu zamiłowaniu do czarów i dziwów, sam padł ich ofiarą i część swego żywota spędził w skórze osła. I zupełnie nieźle, śledząc jego przygody się bawiłam. Przynajmniej przez większą część „Metamorfoz albo Złotego osła”. Końcówka bowiem księgi dziesiątej i księga jedenasta mocno mnie znużyły swymi opisami. Doceniałam wyobraźnię i barwny język autora, ale zupełnie nie potrafiłam z nim współdzielić zachwytów nad igrzyskami czy też cudownością pobożnych procesji.  

Julia Hartwig "Błyski", "Nie ma odpowiedzi"

Honore Fragonard (1732-1806)

 Jesienne spotkania z poezją

Błyski

Nie jestem pewna czy moje spotkanie z tomikami wierszy Julii Hartwig było odświeżeniem, czy też może raczej pogłębieniem mojej znajomości twórczości wielkiej poetki. Jedynie kilka z prezentowanych w wybranych przeze mnie do czytania tomikach było mi wcześniej znanych. Z tych nowych nie wszystkie znalazły we mnie oddźwięk, nie wszystkie mi się podobały, ale sporo z nich z nich przemówiło do mojej wyobraźni a kilka zapadło mi głęboko w duszę. 

Błyski to ślady codziennej krzątaniny umysłu, z której poezja chce się wydobyć na strzelistą drogę wiersza lub poematu prozą. 

Kiedy przeczytałam otwierającą tomik frazę przyszły mi na myśl „Zbłąkane ptaki” Tagorego - myśli schwytane w locie i rzucone na papier by oparły się zapomnieniu. Czasem jest to refleksja nad życiem, ludźmi czy jakimś wydarzeniem, a czasem po prostu namalowany słowem fragment krajobrazu.